+ เทศกาลที่มาถึง +

Story : เอ็น

Verse : #TKG2020

Event : #Minievent1_Christmas

+ + + + + +

“อ้าว เอ็นซัง ยืนทำอะไรตรงนั้น-!?”  เสียงเจ้าของร้านที่ชายผมทองทำงานด้วยประจำเอ่ยทักด้วยความตกใจ เธอยุ่งกับการขายของให้ลูกค้าจึงพึ่งเห็นว่าเอ็นยืนพิงเสาไฟฟ้าใกล้ๆร้าน “มานี่มา หนาวหมดแล้ว เข้ามาก่อน” เธอรีบกวักมือเรียกไหวๆ 

เอ็นหัวเราะแหยรีบเดินกึ่งวิ่งเข้ามาในร้าน ใบหูกับฝ่ามือแดงของเขาเพราะอากาศที่หนาวตอนกลางคืนแต่ก่อนมาเขาดื่มกาแฟอุ่นๆมาแล้วเลยไม่หนาวมากนัก และตอนนี้เขากำลังนั่งเผชิญหน้ากับเจ้าของร้านแบบตาจ้องตา

“อีกแล้วหรอเอ็นซัง...”  สีหน้าเธอดูลำบากใจ เธอรู้จักเอ็นมาหลายปี เอ็นเป็นคนที่ขยันทำงานคอยส่งอาหารให้กับร้านเธอเป็นประจำไม่ว่าจะเขตเขียวรึเขตแดง หากไม่ได้เอ็นร้านของเธอคงต้องปิดกิจการไปนานแล้ว

“ครับ... ปีนี้ผมขอทำงานนะ” 

ไม่ว่าจะปีไหนๆในขณะที่ลูกจ้างคนอื่นขอลางานเพื่อเที่ยวและฉลองกับเพื่อนฝูงรึครอบครัวในช่วงเทศกาลคริสต์มาสและปีใหม่ก็มีแต่เอ็นนี่แหละที่ยืนยันจะขอทำงานให้ได้ ให้หยุดงานกี่ครั้งก็แลกกะมาทำงานจนได้ตลอด ทำไมกันนะ... 

ในครั้งนี้เจ้าของร้านเลือกใจแข็งส่ายหน้า ปกติร้านเธอไม่ปิดช่วงเทศกาลแต่เพื่อลูกจ้างผมทองคนนี้เธอจะลองปิดร้านซักครั้ง จะได้ถือโอกาสกลับต่างจังหวัดไปเยี่ยมครอบครัวแทนการให้ครอบครัวเดินทางมาถึงโตเกียว

“ไม่ได้หรอกจ้ะ ปีนี้ฉันว่าจะปิดร้านด้วย... ขอโทษนะ”

“...” ใต้เสื้อคลุมกันหนาวนั้นมือที่ปราศจากถุงมือกุมบาดแผลที่ใกล้สมานจากการปะทะกับพิราบขาวเอาไว้ ช่วงนี้พวกพิราบขาวเข้ามาวุ่นวายกับเขาบ่อยมาก การล่าและชิงเงินมาก็ลดลงไปจนเงินสำรองแทบไม่เหลือ เขาได้แต่ประคองบาดแผลด้วยกันซื้อกาแฟถูกๆตามตู้น้ำมาดื่มแทนการออกล่าช่วงที่พิราบขาวยังวนเวียน

“ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณครับ” เอ็นก้มศีรษะ ผละตัวออกจากเก้าอี้เดินออกจากร้านแม้ว่าเวลานี้อากาศจะหนาวขึ้นยิ่งกว่าเดิม เขาไม่อยากอยู่รบกวนมากกว่านี้ 

ตลอดทางที่เดินลมหายใจของเขาเกิดเป็นไอขาวด้วยอุณหภูมิที่ต่าง แผ่นหลังสั่นเทาเล็กน้อยส่วนหนึ่งเพราะความหนาวและความหิว... รอบข้างรายล้อมด้วยร้านค้าที่ตกแต่งตามเทศกาลและผู้คนที่ยิ้มแย้มสนุกกับเทศกาลที่ใกล้จะมา

ดวงตาสีเทาเข้มมองเหม่อพร้อมห้วงความคิดล่องลอยไปในความเงียบงัน กระทั่งรู้สึกถึงสัมผัสไม่คุ้นเคยกระทบศีรษะ เอ็นเกือบเผยคาคุกันออกมาแล้วคว้าคออีกฝ่ายมาบีบเสียแล้วหากไม่สังเกตเสียก่อนว่านั่นคือพนักงานต้อนรับหน้าร้านอาหารทั่วไป

“เอ่อ... ทำอะไรน่ะ...”

“อ่ะ-!? ขะ ขอโทษนะคะ-! พอดีฉันเป็นคุณดูเหม่อๆเลยอยากมอบมันให้น่ะค่ะ” เธอชี้ไปที่ด้านบนศีรษะของเอ็น มันคือหมวกซานต้าที่เธอสวมก่อนหน้า “ถ้าไม่รังเกียจ...ช่วยรับไว้ด้วยนะคะ...”

“...” เอ็นเงียบแทนคำตอบ สีหน้าหญิงสาวเริ่มหนักใจ “ก็ได้ ฉันจะรับไว้” เขาไม่ปล่อยให้เวลาเดินต่อไปโดยไม่เกิดประโยชน์ เอ็นทิ้งเธอไว้ด้านหลังแล้วเดินต่อไป เมื่อพ้นสายตาหมวกซานต้าที่สวมก็หล่นลงพื้น มันถูกเหยียบเอ็นและผู้คนที่สัญจรไปมาเหยียบย่ำจนสกปรก

.

.

.

เจ็บจัง...