+ ตัวฉันที่จากไป +
Story : บาบิโลน & อัซเลย์
Family : ไอนาดอร์
Universe : Code Vein
+ + + + +
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น— น่าแปลก เธอไม่เคยบอกเบอร์ส่วนตัวกับใคร ต่อให้รีบมากแค่ไหนเธอก็บอกเบอร์ติดต่ออีกเบอร์ไปแทนทุกครั้ง แต่ทำไมเบอร์ปริศนานี้ถึงโทรมาได้ มันดังจนกระทั่งสายตัดไป เธอคิดว่ามันคงจบแค่นี้แต่ผิด เสียงเรียกเข้าดังขึ้นอีกครั้งซ้ำไปซ้ำมาจนเธอรำคาญและตัดสินใจรับสายในที่สุด
“สวัสดีครับ”
[[ อยากถูกยอมรับมากนักสินะ ]] เสียงปลายสายนั้นเธอคุ้นเคยดี [[ กลายเป็นRenenantซะสิ ]]
“...”
“โหดร้ายจังเลยนะครับ... แต่ก็สมเป็นท่าน”
การสนทนาจบลงเท่านี้ บาบิโลนหันหน้ามองเงาตนเองที่สะท้อนในกระจก ต่อให้ภายนอกเปลี่ยนแปลงไปขนาดไหนเธอก็รู้ตัวเองดีว่าภายในยังคงเป็นอัซเลย์ อัซเลย์ที่ไม่มีวันถูกยอมรับ
.
.
.
กลางดึกนั้นเองเธอจึงตัดสินใจเดินไปตามท้องถนนที่เป็นไปด้วยRevenantกระหายเลือด ทุกย่างก้าวที่ชายเสื้อกาวน์แพทย์โบกสะบัดมักถูกดวงตาผู้ล่านับสิบจับจ้อง ทุกอย่างอยู่ในความเงียบคล้ายตกในภวังค์ แต่แล้วมันก็ถูกทำลายเมื่อRevenantสองตนเกิดทะเลาะกันขึ้นมา สิ่งรอบตัวกลายเป็นความบ้าคลั่งและป่าเถื่อน
ขาคู่นี้ไม่ยอมวิ่งออกไปมันยืนสั่นสะท้านอยู่กับที่ และแล้ว... ฉึก— บางสิ่งพุ่งมาแทงเข้าที่ท้องของเธอ รู้สึกได้ดีในวินาทีที่มันทะลุไปอีกฝั่งร่างกาย เจ็บจนอยากร้องไห้แต่เธอกลั้นมันเอาไว้ แต่ต่อให้กลั้นน้ำตาได้ก็ไม่สามารถห้ามเลือดที่ทะลักออกมา
“แค่ก แค่กๆ”
เธองอตัวด้วยความเจ็บ เมื่อใบหน้าเงยขึ้นดวงตาสีน้ำตาลอมท้องก็พบกับRevenantเบื้องหน้า เมื่อมีอาหารอยู่ตรงหน้ามีหรือพวกมันจะปล่อยไป กลิ่นเลือดที่คละคลุ้งไม่ต่างจากกุญแจที่ไปไขปลุกสัญชาตญาณดิบออกมา
“มา...สิ...”
ใบหน้านั้นเผยรอยยิ้มเป็นครั้งสุดท้ายก่อนสิ่งที่ตามมาหลังจากนั้นจะเป็นเสียงกรีดร้องของเธอ ร่างกายเล็กๆนี่กำลังถูกผู้กระหายช่วงชิงเลือดออกไป มันเจ็บปวดเกินจะทนไหว— เพียงไม่นานจากนั้นก็มีคนมาช่วยเธอออกมาคาดว่าคงเพราะได้ยินเสียงกรีดร้อง
ไม่รู้ว่าควรเรียกโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่เพราะเธอยังหายใจอยู่ มันรวยรินและผสมกับที่เธอเสียเลือดไปจำนวนมากมือบอบบางกำบางสิ่งที่คว้าจากRevenantตนหนึ่งเอาไว้หลวมๆ มันเป็นเข็มกลัดของตราที่เธอคุ้นเคยมาตั้งแต่จำความได้ สติของเธอเริ่มเลือนลาง ดวงตาที่เคยมีชีวิตชีวาค่อยๆหายไปและหม่นแสงลงในที่สุด
.
.
.
“ท่านครับ คุณหนูอัซเลย์เสียชีวิตแล้วครับ”
“ฉันรู้”
“ทำไมล่ะครับ ทั้งๆที่ท่านรักเธอขนาดนั้นแต่ทำไมท่านถึงสั่งให้เธอไปตายด้วย”
“เงียบ-!” น้ำเสียงโกรธเกรี้ยวตวาดลั่น “ฉันไม่ได้สั่ง... ไม่ใช่ฉัน...” ชายมากอายุแต่ใบหน้ากลับอ่อนวัยยกมือขึ้นกดระหว่างหว่างคิ้วตน ริมปากเม้มแน่นแสดงซึ่งความขมขื่นจากการที่ตนเองต้องเสียลูกสาวคนแรกไป
ผู้นำตระกูลไอนาดอร์นั่งเงียบอยู่นาน บรรยากาศภายในห้องโถงเริ่มอึดอัด ไม่ใช่แค่เลขาส่วนตัวที่ยืนอยู่ข้างๆเท่านั้นแต่รวมถึงลูกน้องที่เป็นRevenantซึ่งกำลังยืนกลืนน้ำลายเงียบๆเรียงเป็นแถวหน้ากระดาน หากลองนับๆดูจะพบว่าจำนวนเท่ากับRevenantที่รุมสูบเลือดจากร่างกายลูกสาวของเขาในคืนนั้น
“ที่ฉันทำได้...มีเพียงแค่นี้” เพื่อไม่ให้ลูกสาวต้องพบจุดจบด้วยฝีมือRevenantตนอื่นจึงได้ยื่นจุดจบให้ด้วยมือของเขาเอง เขาฟุบตาปิดลงหวนนึกถึงความทรงจำไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า
“มีอะไรก็พูดมา”
“ท่านไม่ควรทำแบบนั้นกับอัซเลย์“
“นางใช้ชื่อของพี่ชายเรา” เพียงแค่ใช้ชื่อเดียวกันถึงต้องมีคำสั่งที่ไม่ต่างจากการฆ่าตัวตายเชียวหรือ... ช่างเป็นคนที่โหดร้ายไม่เคยเปลี่ยน
“เธอเป็นลูกสาวผม ผมจัดกา—” เพี๊ยะ-! หลังมือสะบัดตบใบหน้าของผู้นำหันไปอีกทาง แรงของมันมากพอเรียกเลือดตรงมุมปาก ก่อนที่เส้นผมสีดำสนิทจะถูกจิกรั้งไปด้านหลังให้มองดวงตาสีอำพันที่วาวโรจน์
“หุบปาก จงอย่าหลงลืมว่า [ไอนาดอร์ไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่เลือก] และลูกสาวตัวดีของเจ้าเลือกรับคำเรา เราไม่เคยบังคับนาง-!”
“ครับ... ท่านพ่อ...”
.
.
.
หลังจากเสียชีวิตร่างของเธอก็ถูกนำไปที่ห้องเก็บศพเพื่อรับการชันสูตรและฝังปรสิตลงในร่างสำหรับการทดลองกลายเป็นRevenant แพทย์ที่จะผ่าร่างเธอคือคนที่เธอแพ้พนันด้วย คำพนันที่ว่าด้วยหากแพ้เมื่อตายไปแล้วจะยอมเป็นศพให้อีกฝ่ายทดลอง
ที่สถาบันมิโดะนี้เธอรู้จักเขามานานสุด แต่สามารถเรียกอีกฝ่ายว่าเพื่อนได้ไหมจนตายไปแล้วเธอก็ยังไม่รู้คำตอบนั้น ไม่เป็นไรหรอก... เพราะมันไม่สำคัญอีกแล้ว
.
.
.
[[ ผลการผ่าตัด : ล้มเหลว ]]
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น